اينجا گونه هام هميشه نم ديدار تو داره

مثه اون كلاغ سياهي كه تو باغچه پا مي زاره

شب تنهايي قلبم با تو تقسيم ميشه انگار

دو تا پلك من به يادت اينجا تعظيم ميشه انگار

شرمنده هنوز اين شعرو تموم نكردم هر وقت تموم شد

براتون كامل مينويسمش.

صدای پای نگاتم توی شعرام نشنیدم...

صدای بارون که اومد چترامونو باز نکردیم

زیر بارون حتی رفتیم اشکامونو پاک نکردیم

ما نزاشتیم که بفهمن گونه هامون خیسه اشکه

پرده هارو می کشیدیم تا نفهمن چی گزشته

صدای گریه میاد باز بابا اروم دیگه بسته

خرماها رو خوب بچینین الانه میان یه دسته

ادمای جورو واجور با لباسای سیاشون

با صداهای شکسته با نگاهای پریشون

اونا هرگز نمی فهمن چی شدم وقتی که رفتی

نمی فهمن شیشه ی عمرمنم شکست تو رفتی

حالا من روی زمینو تویی اون بالا تو ابرا

چقدر فاصله مونده میون دستای ماها

تو چقدر سفید و ماهی تو لباس این عروسی

این عروس شدن چه زود بود... تو الانه توی خاکی

کاری کردی که نپوشم لباسای رنگ و وارنگ

اخه این مجلسه اشکه نه صدای سازو اهنگ

حالا اسمون برام شد یه تلگراف خیالی

ابرای کوچه و بازار دفترای خیس و خالی

بدن سرد درختا یه مداد خیلی کم رنگ

گلای خیس تو باغچه یه مداد رنگی بی رنگ

تابرات من بنویسم نامه هایی و دوباره

تا که اینجوری بمونی تو خیال من ستاره